पत्रातलं काही

      स्वतःला पत्र लिहायला घेतले होते. ते लिहिताना माझ्या समोर होता दूरवर पसरलेला समुद्र आणि त्याला सामावून घेणारा वाळूचा किनारा. समुद्रातून येणाऱ्या लाटा तेव्हा पायावर येऊन आदळत होत्या. पायाशी असणारे दगड , वाळू पायाला स्पर्श करत होते. जसे पुढे चालत होते तसे तसे मागे निशाण ठेवत होते.  लहान मोठ्या लाटा अलगद स्पर्श करून जाताना आपले आणि त्यांचे ओळखीचे नाते आपोआपच तेव्हा तयार करत होत्या. पुन्हा कधी तरी मी तिकडे येईन तेव्हा मला तो किनारा आणि समुद्र अनोळखी वाटू नये म्हणून त्याचा तो प्रकार सुरू असावा.  पायाशी आलेला हर एक दगड मला तेव्हा इतरांपेक्षा वेगळा वाटत होता. रंगाने, आकाराने. त्याच्यातला वेगळेपणा त्या समुद्राने जपलेला होता. म्हणूनच न चमकणारा आणि चमकणारा दगड दोन्ही माझ्या पायाशी होते. हातात घेतल्यावर त्यातलं वेगळेपण त्याला सिद्ध करायचं नव्हतं किंवा नाकारायचं ही नव्हतं. ते तसंच घेऊन तो किनाऱ्याला येऊन थांबलेला. अगदी माझ्यासारखा.   स्वतः विषयी लिहिताना मी पुन्हा त्या किनाऱ्यावर पोहोचते. आपल्याला मिळणारा दगड कधी किनाऱ्यावर विसावलेले शिंपल्यातला म...