पत्रातलं काही

कटिंग चाय... कोणीतरी हवं ना यार ... आपलं सगळं सगळं ऐकून घ्यायला. असा प्रत्येकाचा एक जवळचा मित्र असतो किंवा मैत्रीण असते. कधी ती व्यक्ती असते तर कधी ती एखादी गोष्ट ... एखादी वस्तू ही असू शकते.  किती वेगवेगळी माणसे... वेगवेगळे स्वभाव... वेगवेगळे प्रसंग... यांचं हसणं, बोलणं, रडणं,भांडणं सगळं सगळं अगदी कान देऊन ऐकत असते. तसाच एक मित्र तिथेच टेबलावर मधोमध असतो. ऐकतो सगळं ... टॉप सिक्रेट, कोणाची काळजी, कोणाचे प्रॉब्लेम, कोणाचे यश, अपयश. उकळून,  गाळून, फिल्टर होऊन इथे असा टेबलावर येऊन बसतो. इतकं सगळं ऐकून घेतल्यावर आज मला ही काही सांगायचे आहे अस काही तरी तो म्हणू लागतो. माझ्या अवती भवतीच्या चहाच्या गप्पा ... त्याच्याकडे कान असतो पण आज माझ्यासाठी कान होणार का ? अस  टेबलवर एक पाच मिनिटं ठेवलेल्या चहाचे हे आगळे वेगळे मागणे मी मान्य करते आणि त्याची माझी झालेली चाय चर्चा.  दिवसाची सुरुवात कोणाची सूर्यप्रकाश पाहून होते कोणाची मोबाईल पाहून, घड्याळ पाहून तर कोणाची टेबलावरचा चहा पाहून. सूर्योदय, सूर्यास्त दिवसातून दोन वेळा. कधी दिवसातून तीनदा, औषधांची वेळ कशी असते ना, तस...

" माणूस नावाचे झाड " शोधते... कधी कधी माझं झाडांशी इतकं जवळच नातं जोडलं जातं की न राहवून मी माणूस आणि झाड तुलनात्मक प्रवासाला लागते. त्याचाच सुवर्ण मध्य म्हणजे हे माणूस नावाचे झाड ... काही दिवसापूर्वीचा हा किस्सा आहे. माझ्या चालण्याच्या रस्त्यात एक बकुळीचे झाड लागले. आज त्या झाडाच्या जवळ थोडा वेळ रेंगाळत होते. खाली पडलेल्या बकुळीच्या फुलांचा तो सडा त्यांच्या जवळ च बसण्याचा सतत मला आग्रह करत होता. झाडाखाली बसल्या बसल्या काही जवळची फुले मी माझ्या निळ्या ओढणीत जमवायला सुरवात केली. केशरी झालेल्या आभाळाने मला तिथून आता निघण्याचे संकेत दिले होते. मी त्या ओढणीतली फुले तशीच एकत्र करून एक गाठ बांधली आणि घरी आले.  दिवस सरला. कामे आटोपली तशी मी माझ्या नेहमीच्या झोपण्याच्या जागेची आवरा आवर केली. हातातला फोन बाजूला ठेवून झोपणार इतक्यात माझ्या उशाशी तीच निळी ओढणी पडलेली दिसली. बाजूला ठेवताना त्यातून बकुळीच्या फुलांचा दरवळ मला शिवून गेला. ती ओढणी मी आणखी जवळ घेतली. त्याला बांधलेली ती गाठ अजून तशीच होती. मी कशी बशी ती सोडली आणि त्यातली फुले बाजूच्या टेबलावर ठेवली. ओढणी पुन्हा जवळ घेतली. त्या...