३. आदरणीय शिक्षक

आदरणीय शिक्षक...
       एक दोन दिवसांपूर्वी शिक्षक दिन होऊन गेला. जयंती, पुण्यतिथीप्रमाणे तो छान ऑनलाइन साजरा ही झाला. आपल्या हातातल्या पेन आणि पेन्सिलचा उपयोग करून कोऱ्या पानावर श्री गणेशा करायला शिवणारे कोण...शिक्षकच. तुमचा तो दिवस. काल हे पत्र लिहावेसे वाटले. शुभेच्छा म्हणून नाही. एक आठवण म्हणून. हातावरच्या रेषा नाही तर हाताला आणि बुद्धीला वळण लावणारे भाग्य रेषा म्हणून लाभलेलं वरदान म्हणजे शिक्षक. उडणारी, पळणारी अक्षरे एका ओळीत बसवली, त्यांच्यावर प्रेम करायला शिकवले, त्याचा आदर करायला शिकवला, त्याचे अर्थ आणि सामर्थ्य पटवून दिले असा माणसाच्या रूपातील देवमाणूस म्हणजे शिक्षक. 
     आज जेव्हा बदलत्या समाजात एक शिक्षक म्हणून उभं राहते तेव्हा मुलांची ज्ञानाची भूक दिसते. कधी गुणवत्तेमागे धावणारी ओळ दिसते. कधी कष्ट करून पुस्तकांची झालेली झीज दिसते तर कधी सोप्या मार्गाने ओरबाडून घेतलेले यश दिसते. झिजवतो तो भक्षक, सांभाळतो तो रक्षक आणि शिकवतो तो शिक्षक. नुसत्या अभ्यासाने वाढते ते बाभूळ अन शिक्षणाने वाढतो तो वटवृक्ष, ज्याच्या पारंब्या चार ही दिशांना पसरत जातात आणि आणखी मजबूत करत जातात लहान मोठ्या फांद्यांना, पानांना, झाडाला आणि समाजाला. लहानपणी शिकलेल्या   " गुरुर ब्रह्मा गुरुर विष्णु , गुरुर देवो महेश्वरः , गुरुर साक्षात परम ब्रह्म, तस्मै श्री गुरुवे नमः "  या मंत्राचा अर्थ तेव्हाच कळतो जेव्हा तुमचा विदयार्थी तुम्ही शिकवलेल्या सूत्राने गरजेला तुमच्याकडून चुकलेलं गणित दुरुस्त करून देतो आणि अचानक मोठं मोठी गणित आपसूक सोडवायला लागतो. त्यावर आपलेच आभार मानतो. समाजाला गरज आहे त्या शिक्षकाची जो शिक्षणासोबत ऊर्जा देईल. वळण देईल. गरज आहे त्या शिक्षकाची जो व्यविचाराची चाळण बनेल. गरज आहे अशा शिक्षकाची जो  घ्यायला नव्हे दयायला शिकवेल. जगण्याची कला शिकवणारा कलाकार. समीक्षक हवा आहे...शिक्षक हवा आहे. भरकटलेल्या वादळात दिशा दाखवणारा दिशादर्शक हवा आहे. शिक्षक हवा आहे. जग भरलेले आहे वैज्ञानिकांनी, शास्त्रज्ञानी, समाजसुधारकांनी, साहित्यिकांनी त्यांना हुडकून काढणारा आणि जगासमोर आणणारा शोधक हवा आहे. शिक्षक हवा आहे. ज्ञान ही न संपणारी रसद आहे तिला योग्य हाती सोपवणारा रक्षक हवा आहे. शिक्षक हवा आहे.

तुमची विद्यर्थिनी.
- जुईली अतितकर

Comments

  1. Omkar Bhoir4 September 2020 at 21:34

    शिक्षक हा समाजाचा पाया आहे. जो एक आदर्श समाज आणि आदर्श माणूस घडवतो. तुम्ही तोच एक भाग. वर्णन खूप सुंदर केलं आहे.
    तुम्हाला शिक्षक दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा दीदी...💐💐💐

    ReplyDelete
    Replies
    1. जुईली अतितकर4 September 2020 at 21:40

      धन्यवाद ओमकार
      अगदी खरे आहे

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

३१. माय मराठी

Image
" मी मराठी बोलतेय " "आज मी तुम्हा सर्वांशी बोलण्यासाठी आले..." " मनामनात निपजणारी, सहज ओठांवर रुळणारी... माय मराठी... " "खर सांगू का ! कॉलनीच्या कट्ट्यापासून ते गावाच्या शिवारा पर्यन्त माझ्या जवळ असणारी तुम्ही सारी माणसे मी पहिली ना तेव्हा ही माय खुश झाली. " “आज जेव्हा मी बघते की, मोबाईलच्या कि पॅड पासून ते अगदी पौराणिक ग्रंथापर्यन्त माझा वापर केला जातो तेव्हा बरं वाटतं.”  “मी अनेक पिढ्या पाहिल्या व त्या पिढ्यानी माझा कसा वापर, आदर, जपणूक केली ते पाहात आले.” " सार्वजनिक ठिकाणापासून ते घराच्या चार भिंतीमध्ये माझं असणं मला जाणवलं ना...तेव्हा माझा उर  भरून आला. "  " औद्योगिक क्षेत्रापासून ते साहित्यिक प्रवाहात मी स्वतः ला पाहिले, तेव्हा मला माझी व्याप्ती जाणवली. " " आज मी शाळेतल्या एका वर्गात गेले, तिकडे बोबड्या शब्दात " ये रे पावसा... " सुरू होते. " " कुठे नव्वदीची आजी तेलवाती करता करता " रुणू झुणू रे भ्रमरा " अभंग म्हणत होती."  “आज काही तरुणांना पाहिले, ते त्यांच्या मोबाईलवर म...
Read more

२५. मोत्यांची माळ

Image
रस्त्याने गुलाबी झग्यातली ' ती ' कडेने चालली होती. तिच्या गुलाबी  झग्यावर उठून दिसणारी एक मोत्यांची माळ. रंगीत मोत्यांची. वेगवेगळ्या रंगांची. कोणी तिर्हाईत शेजारून गेला आणि झटक्यात ती माळ ओढली. तुटली. निसटली. सगळे रंग आणि मोती रस्त्यात पसरले.  मौल्यवान नव्हती ती, इतके कळल्यावर ते इसम तिकडून पळाले. धागा हातात घेऊन ती रस्त्यावरचा पसारा पाहत होती. मोती मात्र गेले दूर दूर. सगळेच पुन्हा मिळणार नाही, जशी आधी होती तशीच माळ पुन्हा होणार नाही. हरवण्याच्या भीतीने उचलण्याचे  ही लक्षात नाही आले. बराच वेळ त्याचा धागा तिच्या हातात होता. दुरवर पडलेला एक निळा मोती कोणाच्या तरी पायाशी आला. पुढे वेगवेगळ्या रंगाना  वेचत बरेच मोती त्याने ओंजळीत एकत्र केले. शेवटचा मोती उचलताना तिच्या हातात असलेला धागा दिसला आणि तिच्याकडून तो धागा घेण्याच्या ऐवजी तिला सगळे मोती दिले. पुन्हा माळ तयार झाली. मोती सगळे तेच होते, रंग ही; पण यावेळी रचना वेगळी होती. आयुष्याचं ही असंच काही तरी असेल... नाही का ? आपल्याकडे ही असतात की रंगीत मोती... काही  शोभा वाढवतात. काही त्यांचे वेगळे वलय करतात. ...
Read more

२६. जत्रा

Image
जत्रा... जेव्हा जेव्हा आपण तिथे जातो ना, तेव्हा असते तिथे खूप सारी गर्दी, असंख्य चेहरे, वेगवेगळे आवाज,  जितके जातो पुढे तितके कळत जाते आपले एकटेपण. पदोपदी मिळत जाते अशी अनोळखी जत्रा आणि त्यात ओळखीचा हात शोधणारे  एकटे आपण. आपणच जमवलेली चार माणसे सोबत ही असतात तरी वाटतो आपला एकट्याचा प्रवास.  लहानपणीची ती गावातली जत्रा. तिथली वेगवेगळी  खेळणी आणि दुकानांची गर्दी, दिव्यांचा झगमगाट, तिथला उत्साह. घरून निघताना आपण पकडलेला हात माघारी येईपर्यंत असतोच सोबत. तेव्हाची ती घट्ट पकडलेली मूठ सुटणार नाही याच भरवश्यावर पुन्हा नव्या जत्रेत जाण्याचे आपण धाडस करतो. अशा वेळी न कळत सुटते आधीची घट्ट पकड आणि तो ओळखीचा हात. मग अनोळखी जत्रेत शोधत फिरतो आपण ओळखीचा हात. जत्रा अनोळखी असते. जागा अनोळखी. अशा अनोळखी ठिकाणी आपण ओळखीची ऊब शोधू लागतो. ती शोधण्याची आपली धडपड आणि आपला केविलवाणा प्रवास. मिळालाच एखादा ओळखीचा हात तरी ओळखीची ऊब मिळेलच असे नाही. तिथे असतात सभोवती कुजबुजणारे असंख्य आवाज आणि आकर्षक दुकाने.  तिथे जेव्हा पाहतो आजूबाजूला तेव्हा दिसते काही जगावेगळे, काही निराळे. ल...
Read more