३५. फुलपाखरू




तिला लिहिलेलं पत्र 

तिला आलेत आता आकर्षक फुलपाखरांसारखे सुंदर पंख. तिच्या भोवतालच्या सगळ्यांनी पाहिले. तिच्या जवळच्या, दूरच्या सर्वांनी पाहिले. क्षणभर कौतुक झाले. आनंद झाला. पुढच्या काही दिवसात अशाच एका फुलपाखराच्या पंखाना दूरच्या कोणी पाहिले. सुंदर रंग आवडले म्हणून छाटून टाकले. फुलपाखरू पुन्हा दिसले नाही. हे ऐकल्यावर आता तिच्या पंखाचे कौतुक नाही. स्वातंत्र्य दिनाच्या शुभेच्छा त्या फुलपाखराने का द्यायच्या.. ? तिला कळलेले  स्वातंत्र्य वेगळे आहे. आपल्यातल्या स्वतः ला  ती जपायला लागली आहे. तेच कदाचित तिला कळलेले स्वातंत्र्य 

-  जुई✍️

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

३१. माय मराठी

Image
" मी मराठी बोलतेय " "आज मी तुम्हा सर्वांशी बोलण्यासाठी आले..." " मनामनात निपजणारी, सहज ओठांवर रुळणारी... माय मराठी... " "खर सांगू का ! कॉलनीच्या कट्ट्यापासून ते गावाच्या शिवारा पर्यन्त माझ्या जवळ असणारी तुम्ही सारी माणसे मी पहिली ना तेव्हा ही माय खुश झाली. " “आज जेव्हा मी बघते की, मोबाईलच्या कि पॅड पासून ते अगदी पौराणिक ग्रंथापर्यन्त माझा वापर केला जातो तेव्हा बरं वाटतं.”  “मी अनेक पिढ्या पाहिल्या व त्या पिढ्यानी माझा कसा वापर, आदर, जपणूक केली ते पाहात आले.” " सार्वजनिक ठिकाणापासून ते घराच्या चार भिंतीमध्ये माझं असणं मला जाणवलं ना...तेव्हा माझा उर  भरून आला. "  " औद्योगिक क्षेत्रापासून ते साहित्यिक प्रवाहात मी स्वतः ला पाहिले, तेव्हा मला माझी व्याप्ती जाणवली. " " आज मी शाळेतल्या एका वर्गात गेले, तिकडे बोबड्या शब्दात " ये रे पावसा... " सुरू होते. " " कुठे नव्वदीची आजी तेलवाती करता करता " रुणू झुणू रे भ्रमरा " अभंग म्हणत होती."  “आज काही तरुणांना पाहिले, ते त्यांच्या मोबाईलवर म...
Read more

२५. मोत्यांची माळ

Image
रस्त्याने गुलाबी झग्यातली ' ती ' कडेने चालली होती. तिच्या गुलाबी  झग्यावर उठून दिसणारी एक मोत्यांची माळ. रंगीत मोत्यांची. वेगवेगळ्या रंगांची. कोणी तिर्हाईत शेजारून गेला आणि झटक्यात ती माळ ओढली. तुटली. निसटली. सगळे रंग आणि मोती रस्त्यात पसरले.  मौल्यवान नव्हती ती, इतके कळल्यावर ते इसम तिकडून पळाले. धागा हातात घेऊन ती रस्त्यावरचा पसारा पाहत होती. मोती मात्र गेले दूर दूर. सगळेच पुन्हा मिळणार नाही, जशी आधी होती तशीच माळ पुन्हा होणार नाही. हरवण्याच्या भीतीने उचलण्याचे  ही लक्षात नाही आले. बराच वेळ त्याचा धागा तिच्या हातात होता. दुरवर पडलेला एक निळा मोती कोणाच्या तरी पायाशी आला. पुढे वेगवेगळ्या रंगाना  वेचत बरेच मोती त्याने ओंजळीत एकत्र केले. शेवटचा मोती उचलताना तिच्या हातात असलेला धागा दिसला आणि तिच्याकडून तो धागा घेण्याच्या ऐवजी तिला सगळे मोती दिले. पुन्हा माळ तयार झाली. मोती सगळे तेच होते, रंग ही; पण यावेळी रचना वेगळी होती. आयुष्याचं ही असंच काही तरी असेल... नाही का ? आपल्याकडे ही असतात की रंगीत मोती... काही  शोभा वाढवतात. काही त्यांचे वेगळे वलय करतात. ...
Read more

२६. जत्रा

Image
जत्रा... जेव्हा जेव्हा आपण तिथे जातो ना, तेव्हा असते तिथे खूप सारी गर्दी, असंख्य चेहरे, वेगवेगळे आवाज,  जितके जातो पुढे तितके कळत जाते आपले एकटेपण. पदोपदी मिळत जाते अशी अनोळखी जत्रा आणि त्यात ओळखीचा हात शोधणारे  एकटे आपण. आपणच जमवलेली चार माणसे सोबत ही असतात तरी वाटतो आपला एकट्याचा प्रवास.  लहानपणीची ती गावातली जत्रा. तिथली वेगवेगळी  खेळणी आणि दुकानांची गर्दी, दिव्यांचा झगमगाट, तिथला उत्साह. घरून निघताना आपण पकडलेला हात माघारी येईपर्यंत असतोच सोबत. तेव्हाची ती घट्ट पकडलेली मूठ सुटणार नाही याच भरवश्यावर पुन्हा नव्या जत्रेत जाण्याचे आपण धाडस करतो. अशा वेळी न कळत सुटते आधीची घट्ट पकड आणि तो ओळखीचा हात. मग अनोळखी जत्रेत शोधत फिरतो आपण ओळखीचा हात. जत्रा अनोळखी असते. जागा अनोळखी. अशा अनोळखी ठिकाणी आपण ओळखीची ऊब शोधू लागतो. ती शोधण्याची आपली धडपड आणि आपला केविलवाणा प्रवास. मिळालाच एखादा ओळखीचा हात तरी ओळखीची ऊब मिळेलच असे नाही. तिथे असतात सभोवती कुजबुजणारे असंख्य आवाज आणि आकर्षक दुकाने.  तिथे जेव्हा पाहतो आजूबाजूला तेव्हा दिसते काही जगावेगळे, काही निराळे. ल...
Read more